മാനം കാണാത്ത മയിൽപ്പീലികൾ

പണി പകുതിതീർന്ന കളിത്തോണിയേയും

എന്നെയുമുപേക്ഷിച്ച് 

കടന്നുപോയ കൂട്ടുകാരിയ്ക്ക്

(1985 മുതലുള്ള പത്തുവർഷത്തെ ദിനക്കുറിപ്പുകളിൽനിന്ന് )

... എരിയുന്ന കാലത്തിന്റെ കടവിൽ 

പൂത്തുലയുന്ന കനകാംബരങ്ങളിൽ കുതിർന്ന് 

ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു. 

പകർത്തുപുസ്തകത്തിന്റെ താളിൽ, നീ തന്ന മയിൽപ്പിലികൾ 

ഇന്നും മാനം  കാണിക്കാതെ സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്...

ബോഗൻവില്ലയുടെ ലൈലാക്കുനിറമുള്ള വേനലുകളും 

ഒളിഞ്ഞുനിന്ന് ഓടിയെത്തി കളിവള്ളങ്ങളെ കുതിർത്തുതകർത്ത് ആർത്തുചിരിക്കുന്ന ചാറൽമഴകളും വന്നുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കരിമേഘങ്ങൾകൊണ്ട് കാടുപിടിച്ച ഇടവപ്പാതിയുടെ ഓർമ്മകളിൽ കൊതിതീരാത്ത പുത്തനുടുപ്പിന്റെ മണംപോലെ 

നിന്റെ ഓർമ്മകൾ നനഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു .....

1987  July 15, Home

...  രാത്രി. 

തിരക്കൊഴിഞ്ഞ മഹാനഗരം പോലെ അസ്വസ്ഥമാണ് 

എന്റെ 206 ആം നമ്പർ മുറി.
ചിതറിക്കിടക്കുന്നത് പിരിഞ്ഞുപോയവരുടെ അനാഥമായ സൗഹൃദം.
ശരീരമില്ലാതലയുന്ന സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഗദ്ഗദം.
വലക്കെട്ടിൽ തലകീഴായി വീണുകിടക്കുന്ന ചിലന്തിയുടെ കുറ്റസമ്മതം.
ക്രിസ്തുവിന്റെ ചിത്രത്തിലുറങ്ങുന്ന ശലഭത്തെത്തേടി 
വരിവരിയായെത്തുന്ന ഉറുമ്പുകളുടെ ശബ്ദമില്ലാത്ത കോലാഹലങ്ങൾ.
മുറിയിൽ ഞാനൊറ്റയ്ക്കല്ല.
ഉറക്കം കെടുത്തുന്ന ആൾക്കൂട്ടമാണിവിടെ.
കേരളപാണിനീയത്തിന്റെ ഇരുപതു പുറങ്ങൾ തിന്നിട്ടും
ആത്മഹത്യയ്ക്കായെഴുതിയ കുറിപ്പുവായിച്ചിട്ടും 
ഉറക്കം വരുന്നില്ല.
വിമോചനത്തിന്റെ മുദ്രകളുമായി
ഉറക്കത്തിന്റെ രാജഹംസങ്ങൾ 
എപ്പോഴാവും പറന്നുവരിക?

1988 Feb. 1, University Hostel

... വെളിച്ചത്തിന്റെ താഴ്വരയിലേക്ക് 

മലയിറങ്ങിവരുന്ന ഒരു ശവവണ്ടിയായിരുന്നു, സ്വപ്നത്തിൽ.

വെളുത്ത പൂക്കൾക്കു നടുവിൽ 

തണുത്തുറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി ഒരു ദേഹം.

നിനക്കോർമ്മയുണ്ടോ ഈ കണ്ണുകൾ?

മഞ്ഞുമറ നീക്കി നാം നടന്നുപോകവേ, രണ്ട് അഗ്നിനക്ഷത്രങ്ങളെന്ന്

നീ വിശേഷിപ്പിച്ച കണ്ണുകൾ.

നിന്റെ മൗനത്തിന്റെ ശൂന്യതയിൽ വെന്തുതീർന്ന എന്റെ കണ്ണുകൾ...

1988 March 12,  University Hostel

വിരിയുന്ന പൂവിന്റെ പ്രാണവേദനയാണ് സുഗന്ധം.
ഉരുകിനിറയുന്ന കണ്ണുനീരാണു തേൻ തുള്ളികൾ. 
തിരിച്ചുകിട്ടുവാൻ കൊതിക്കാതെ പൂവിതൾ വിടർത്തുന്ന 
മന്ദഹാസമാണ് പ്രണയം.

1989 May 13, University Hostel

.. നേരിന്റെ പതാക നെഞ്ചോടു ചേർത്തതിന്

പേവിഷം നിറച്ച സിറിഞ്ചുകൾ പാരിതോഷികം.

ഇരുളിന്റെ നിലവറകളിൽ 

വരിയുടയ്ക്കപ്പെട്ട യുവത്വങ്ങൾ. ...

.. ഇടിവെട്ടേറ്റ പച്ചമരം പോലെ  കാലം കത്തിയെരിയുമ്പോൾ

അയാൾ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്

ഒരു കവിതയെഴുതുകയായിരുന്നു.

....പേനകൊണ്ട് ഉമ്മ വച്ചത് 

മരണത്തിന്റെ തണുത്ത നഗ്നതയിൽ.

ഉറക്കത്തിനുവേണ്ടി കാത്തുകിടക്കുമ്പോൾ

ഏതോ നക്ഷത്രത്തിന്റെ നിലവിളി.

നോക്കുമ്പോൾ

നരച്ച ആകാശം.

 വെടിയേറ്റുവീഴുന്ന വിപ്ലവകാരികൾ തിരമാലകൾക്കു മുകളിലൂടെ

കാൽവച്ചു കടന്നുപോകുന്നു.

അർത്ഥത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അടിയുടുപ്പുമഴിച്ചുമാറ്റി

വാക്കുകൾ നൃത്തം വയ്ക്കുന്നു.

1991 November 13,  Campus Hostel

തുടരും ...